اگر صفحه اهداء پاياننامههای دانشجويی را ديده باشيد اغلب به خويشاوندان نزديک و درجه يك دانشجو، پدر و مادر يا همسر و فرزندان او تقديم شده.
متن تقديمنامهها البته فرق میكند. يكی كوتاهتر نوشته و ديگری بلندتر. يكی به اختصار و ديگری به تفصيل دليل اهدا را هم نوشته. بعضیها رسالهشان را فقط به يك نفر تقديم كردهاند و كساني به يك جمع. با اين حال عموما وجه مشتركشان همان است كه گفتم. شايد به اين خاطر كه دانشجو برای اولين كار مستقلاش اولويتها را میسنجد و نمیخواهد بخت فراهم شده برای سپاسگزاری از نزديكان خود را به فرصت نامعلوم ديگر محول كند.
با اين تفاصيل، پاياننامه يك دانشجوی ادبيات كه آن را به چوپان روستايشان تقديم كرده بود به نظرم زيبا آمد. نوشته بود:
به چوپان روســـتايمان
«جانی»
او كه با دام و دد است
ليكن خوی ددی نـدارد
