در بحثهای سیاسی ـ تاریخی عوامانه آنچه بعنوان مهمترین دلیل سقوط دولت ملی دکتر محمد مصدق عنوان میشود بیاقبالی و روگردانی مردم ازو و برنامههای اوست. فرو افتادن دولت او به دام تودهایها و کمونیستها یکی از موضوعاتی که در ماههای آخر حکومت مصدق از سوی طیف وسیعی از آخوندها که متخصصان عامیانه کردن مسائل و مفاهیم سیاسیاند تبلیغ میشد.
نواب صفوی و گروهش، فداییان اسلام، در عملیات کودتای ۲۸ مرداد نقش خاصی ایفا نکردند اما نواب هم مانند سایر هملباسهای خود از سقوط دولتی که به زودی به دست تودهایها میافتاد! خوشحال بود و این خوشحالی را با همراهی و رفاقت با دولت زاهدی نشان داد. در ماههای بعد هم که اندک ایراداتی به دولت زاهدی حواله کرد باز از هنرمندی دولت او برای برخورد با تودهایها برغم سهلانگاریهای مصدق تعریف و تمجید میکرد.
متن زیر بخشی از صحبتهای نواب است در جلسه فداییان اسلام به تاریخ ۸/۱/۱۳۳۳. تشخیص اینکه نواب خودش به این حرفها باور داشته یا آنها را از تنها از سر عوامفریبی بر زبان میآورده به عهده خودتان! درستی و نادرستی اصل ادعا هم باز به عهده خودتان!!
«... من به دولت حاضر خوشبین نیستم. چونکه با تودهايها مبارزه میکند و آنها را متلاشی مینماید خوشحالم و از این لحاظ ساکتم و تماشا میکنم. تودهايها دین و مذهب ندارند. اگر خدای نخواسته دولت به دست اینها افتاده بود ناموس تمام مردم و مساجد را خراب میکردند... [بعد درباره شوروی صحبت کرد که] یک زن بار حمل در بیمارستان بگذارد دیگر فرزندش را نمیبیند. خواهر و برادر با هم ازدواج میکنند و از این لحاظ تمام مردم شوروی حرامزاده هستند و تودهایها هم مانند آنها رفتار میکنند...»
پ.ن.۱ البته که نواب در گفتن این حرفها تنها نبود. انواع وعاظ شهیر و غیرشهیر ازو پیشتر بودند و سنگ تمام گذاشتند.
پ.ن.۲ از اول هم معلوم بود این دوستان و متحدان حق مسلمی ما حرومزاده تشریف دارن. فقط نمیدونستیم به این کیفیت!!
